Home » #mediaonmedia » មួយឆ្នាំក្រោយរដ្ឋប្រហារ៖ នៅមីយ៉ាន់ម៉ា សារព័ត៌មានគឺជាចំការមីន
#mediaonmedia

មួយឆ្នាំក្រោយរដ្ឋប្រហារ៖ នៅមីយ៉ាន់ម៉ា សារព័ត៌មានគឺជាចំការមីន

Read in English | Burmese | Thai

យ៉ាំងហ្គូន | ៣១ មករា ២០២២

ជំនួសឱ្យការស្វែងរកដំណឹងដើម្បីរាយការណ៍ អ្នកកាសែតមួយចំនួននៅប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ាក្រោយរដ្ឋប្រហារ បានប្តូរមកមើលថែគ្រឿងសម្អាង និងសម្លៀកបំពាក់ដែលឥឡូវនេះពួកគេលក់ទំនិញទាំងនេះ ដើម្បីរកប្រាក់កំរៃចិញ្ចឹមជីវិត។ សម្រាប់អ្នក​ដែល​បន្តនៅនឹង​ព័ត៌មាន​ ធ្វើការដោយបាន​ប្រាក់​ខែត្រូវបានកាត់តិចជាងមុន ឬ​ធ្វើ​ការ​ដោយ​គ្មាន​ប្រាក់​ខែ។ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​បាន​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ព្រំដែន ឬ​ស្វែង​រក​សិទ្ធិជាជន​ភៀស​ខ្លួន​នៅបរទេស។ អ្នកកាសែតមួយចំនួនទៀត បានប្តូរប៊ិចមកជាដាវវិញ ដោយចូលរួមជាមួយអង្គភាពប្រដាប់អាវុធ ដែលកំពុងប្រយុទ្ធនឹងយោធា នៅក្នុងតំបន់ផ្សេងៗគ្នានៃប្រទេស។

ទាំងនេះ គឺជាទិដ្ឋភាពដែលត្រូវបានលាតត្រដាងនៅក្នុងរឿងធំជាងនេះ ក្នុងវិស័យសារព័ត៌មាននៅក្នុងប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា ដែលជាការងារដែលត្រូវបានបង្រ្កាប ចាប់តាំងពីរបរយោធាបានឡើងកាន់អំណាច កាលពីមួយឆ្នាំមុន នៅថ្ងៃទី១ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០២១។

ដូចមនុស្សជាច្រើននាក់ទៀត នៅក្នុងប្រទេសដែលមានប្រជាជនចំនួន ៥៥,៥ លាននាក់នេះ អ្នកកាសែតបានរស់នៅ ក្នុងស្ថានភាពនៃភាពតានតឹងដ៍រ៉ាំរ៉ៃ ខណៈដែលពួកគេធ្វើការសម្រេចចិត្តអំពីជីវភាពរស់នៅ និងសុវត្ថិភាពរបស់ពួកគេ ដោយមិនដឹងថាអនាគតនឹងទៅជាយ៉ាងណា។

“ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​រកប្រាក់ចំណូលតែម្នាក់គត់ ​សម្រាប់​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រថុយប្រថានជាមួយជីវិតអ្នកកាសែតក្នុងសម័យនេះទេ” លើកឡើងដោយអ្នកយកព័ត៌មានទូរទស្សន៍អាយុ ៣៨ ឆ្នាំម្នាក់ ដែលឥឡូវធ្វើជាអ្នកដឹកជញ្ជូនចែកចាយដោយកង់ ដើម្បីតែមួយរស់។ “មានស្ថាប័នព័ត៌មានខ្លះបានឱ្យខ្ញុំ (ការងារ) ដើម្បីរាយការណ៍អំពីសកម្មភាពរបស់យោធា ក្នុងទិដ្ឋភាពអ្វីដែលល្អៗ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​សរសេរ​ព័ត៌មាន​បែប​នោះ​ទេ ទោះបី​ខ្ញុំ​ឃ្លាន​ក៏​ដោយ»។

មិនថាដោយសារតែពួកគេបាត់បង់ការងារក្នុងវិស័យប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ឬក៏មើលឃើញថាពួកគេប្រថុយពេកនោះទេ អ្នកសារព័ត៌មានជាច្រើនបានផ្លាស់ប្តូរទៅរកវិធីផ្សេងទៀតដើម្បីប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិត មិនថាធ្វើការនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនដែលមិនមែនជាប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ឬលក់អាហារសម្រន់ដូចជា ‘mohinga’ (គុយទាវត្រី ) ‘ngapi’ (គ្រឿងផ្អាប់ធ្វើពីត្រី) ក៏ដូចជាលក់សំបុត្រឡានក្រុង។

សម្រាប់អ្នកខ្លះ អ្វីដែលកើតឡើងនៅឆ្នាំមុន គឺថាពួកគេត្រូវប្រឈមជាមួយនឹងការពិត ដូចជាការរស់នៅដោយបែកគ្នារយៈពេលវែងពីក្រុមគ្រួសារ ជីវិតនិរទេសខ្លួន ឬជាអ្នកស្វែងរកសិទ្ធិជ្រកកោន ឬជនភៀសខ្លួន។

“ពេល​ខ្ញុំ​ឃើញ​វីដេអូ​ឃ្លីប​របស់​គ្រួសារ​ផ្សេង​ទៀត ខ្ញុំ​យំ ហើយ​នឹក​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​ណាស់។ កូនរបស់ខ្ញុំនៅក្មេង ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចយកពួកគេ (សមាជិកគ្រួសារ) ទៅជាមួយខ្ញុំបានទេ” អ្នកកាសែតម្នាក់ទៀតបាននិយាយ ខណៈរយៈពេលប្រាំបីខែកន្លងមកនេះ គាត់បានរស់នៅក្នុងតំបន់ ‘រំដោះ’ ឬតំបន់ដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយក្រុមជនជាតិភាគតិច ដែលបាន​ប្រយុទ្ធ​នឹង​យោធា​មីយ៉ាន់ម៉ា​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ទសវត្សរ៍​ឬ​ច្រើន​ជាង​នេះ។ មានដីកាចាប់ខ្លួនមួយ ចំពោះគាត់ពីបទញុះញង់ ក្រោមមាត្រា 505 (a) នៃក្រមព្រហ្មទណ្ឌរបស់ប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា ដែលជាអាវុធផ្លូវច្បាប់ ប្រើជាញឹកញាប់បំផុតប្រឆាំងនឹងអ្នកកាសែត ចាប់តាំងពីរដ្ឋប្រហារ។

គាត់​បាន​បន្ត​ថា​៖ “​ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​តែង​គិត​ថា ​យើងនឹង​អាច​រស់​បាន ទោះ​បី​ជា​យើង​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​គ្នា​ក៏​ដោយ។ វាប្រសើរជាងគ្រួសារផ្សេងទៀតដែលសមាជិករបស់ពួកគេបាត់បង់ជីវិត”

ប្រយ័ត្នខ្លួន គ្រប់ពេលវេលា

ការណ៍ដែលថា នៅក្នុងវិស័យសារព័ត៌មានក្នុងប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ាគឺមានគ្រោះថ្នាក់នោះ គឺច្បាស់ណាស់ តាមរយៈការចាប់ខ្លួនបុគ្គលិកសារព័ត៌មានជាបន្តបន្ទាប់។ (គិតត្រឹមថ្ងៃទី 25 ខែមករា មានការចាប់ខ្លួនចំនួន 120 នាក់ ហើយបុគ្គលិកប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយចំនួន 46 នាក់កំពុងស្ថិតក្នុងការឃុំខ្លួននៅឡើយ។) ប៉ុន្តែការធ្វើជាអ្នកសារព័ត៌មានក៏ជាហានិភ័យ សម្រាប់ហេតុផលផ្សេងទៀតផងដែរ។

អ្នកសារព័ត៌មានកំពុងប្រឈមមុខនឹងសំណួរដែលពិបាក និងមិនស្រណុកចិត្តមួយចំនួន អំពីរបៀបដែលពួកគេយល់ឃើញ និងរស់នៅ ចំពោះសារព័ត៌មានក្នុងពេលមានវិបត្តិមួយ ដែលពួកគេមិនអាចព្រងើយកន្តើយបាន។

អ្នកស្រុកអាចមើលឃើញថា ការដែលមានអ្នកយកព័ត៌មានរស់នៅក្នុងតំបន់របស់ពួកគេ គឺជាសញ្ញាណគួរឲ្យព្រួយបារម្ភ ដែលបង្កើនហានិភ័យនៃការវាយឆ្មក់ដោយមន្ត្រីសន្តិសុខ។

“សារព័ត៌មាន​មិន​មែន​ជា​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​ទេ ប៉ុន្តែ​របប​យោធា​ធ្វើ​ឲ្យ​យើង​ជា​ឧក្រិដ្ឋជន។ ខ្ញុំ​តែង​តែ​ខ្លាច​​ត្រូវ​គេ​ឃ្លាំមើល ​គ្រប់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ”នេះបើតាមការលើកឡើងរបស់អ្នក​កាសែត​ស្រី​ម្នាក់ ​ដែល​ឥឡូវ​ធ្វើការផ្តល់​ព័ត៌មាន​ដោយ​មិន​បាន​ប្រាក់​ខែ។ “ខ្ញុំ​មិន​អាច​ត្រឡប់​ទៅស្រុក​កំណើត​របស់​ខ្ញុំ​វិញ​ទេ ព្រោះ​អ្នក​ជិត​ខាង​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​កាសែត ហើយ​ពួកគេ​គិត​ថា អ្នក​កាសែត​អាច​នាំ​គ្រោះ​ថ្នាក់ (ជា​ហានិភ័យ​សន្តិសុខ) ដល់​ពួក​គេ”។

អ្នកកាសែតក្នុងស្រុកដូចជានាង គឺជាអ្នកដែលមានហានិភ័យបំផុត។ “ខ្ញុំត្រូវតែព្យាយាមមិនឱ្យអ្នកជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ ដឹងថាខ្ញុំជាអ្នកកាសែតទេ” អ្នកយកព័ត៌មានដដែល បានរៀបរាប់។ នាងបានផ្លាស់ប្តូរកន្លែងរស់នៅជាច្រើនដង ដើម្បីគេចពីអ្នកស៊ើបការណ៍របស់យោធា។ នាងបានបន្តទៀតនិយាយថា “គ្មានស្ថាប័នព័ត៌មាន ណាការពារខ្ញុំទេ ព្រោះខ្ញុំជាអ្នកធ្វើការឯករាជ្យ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំត្រូវ​ព្យាយាម​រក្សាសុវត្ថិភាព​ដោយ​ខ្លួន​ឯង»។

អ្នកកាសែតម្នាក់ទៀត ដែលបានធ្វើការនៅក្នុងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយអស់រយៈពេលប្រាំបីឆ្នាំបានបន្ថែមថា៖ “របបយោធាកំពុងផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានក្លែងក្លាយ”។

“ខ្ញុំនឹងនៅបន្តរាយការណ៍ព័ត៌មាន មិនថាក្រោមហានិភ័យណាមួយ ពីព្រោះមានមនុស្សច្រើនណាស់ដែលបានបាត់បង់ជីវិតដើម្បីលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ”។

 អង្គភាពព័ត៌មានដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះធំៗ កំពុងប្រតិបត្តិការនៅក្រៅប្រទេស ដូចជាក្នុងប្រទេសថៃ និងកន្លែងផ្សេងទៀត ក៏ដូចជានៅតាមសហគមន៍ជនជាតិភាគតិចមួយចំនួន ហើយមួយចំនួនទទួលបានមូលនិធិពីក្រុមអន្តរជាតិ។ ប៉ុន្តែអ្នកសារព័ត៌មានខ្លួនឯងផ្ទាល់ និងក្រុមប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយតូចៗ នៅកម្រិតថ្នាក់ឃុំ និងតំបន់ក្នុងប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា ក៏ត្រូវការជំនួយយ៉ាងចំាបាច់ណាស់ដែរ នេះបើតាមគ្រូបង្វឹកផ្នែកប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយជើងចាស់ម្នាក់បានលើកឡើង។

លោកប៉ាន់ប្រមាណថា អ្នកសារព័ត៌មានក្នុងស្រុកដែលត្រូវការជំនួយជាមូលដ្ឋាន ដូចជាប្រាក់សម្រាប់អាហារ និងការចំណាយប្រចាំថ្ងៃ គឺមានតិចជាង 5% ទទួលបានជំនួយណាមួយ។

សព្វថ្ងៃនេះ អ្នកកាសែតក្នុងស្រុក ធ្វើការទំាងត្រូវគេកាត់ប្រាក់ខែរហូតដល់ ៦០%។ អ្នកផ្សេងទៀត ទទួលបានប្រាក់តែពាក់កណ្តាលប្រាក់ខែរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ សម្រាប់ការងារ១៥ថ្ងៃ។ អ្នករាយការណ៍ម្នាក់ ជាធម្មតារកបាន ២០០,០០០ kyat ក្នុងមួយខែ (១១០ ដុល្លារដោយប្រើប្រាស់ធនាគារកណ្តាលមីយ៉ាន់ម៉ា) ហើយចំពោះការីនិពន្ធម្នាក់ ទទួលបានប្រាក់ខែទ្វេដងលើសអ្នកសារព័ត៌មាន។

គ្រោះថ្នាក់ថែមលើគ្រោះថ្នាក់ជាច្រើនទៀត

បើទោះជាអ្នកកាសែត អាចបន្តការងារនៅក្នុងវិស័យព័ត៌មានក៏ដោយ ក៏មានបញ្ហាផ្សេងទៀតដែលត្រូវប្រឈមមុខផងដែរ។ បរិយាកាសការងារកាន់តែយ៉ាប់យ៉ឺន ក្នុងរូបភាពជាច្រើនទៀត ក្រៅពីហានិភ័យនៃការចាប់ខ្លួន ឬសម្លាប់។ ការណ៍នេះនាំឱ្យមានផលប៉ះពាល់មិនល្អ ចំពោះគុណភាព និងភាពសម្បូរបែបនៃដំណឹង។ 

ក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំមុន អ្នកសារព័ត៌មានត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នក្នុងការទាក់ទងប្រភពដែលពួកគេមិនសូវស្គាល់ប្រាកដ ដោយក្តីបារម្ភថា ការសន្ទនារបស់ពួកគេអាចត្រូវបញ្ជូនបន្ត ទៅកាន់របបយោធា។ នៅក្នុងបរិយាកាសអាប់អួរបែបនេះ អ្នកកាសែតមួយចំនួន មិនបានឱ្យគ្នាដឹងទៅវិញទៅមក ពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងធ្វើ ឬអ្វីកំពុងរាយការណ៍ឡើយ។

អ្នកសារព័ត៌មានមានទំនុកចិត្តតិចតួច ឬគ្មានទាល់តែសោះ ទៅលើក្រុមប្រឹក្សាសារព័ត៌មានមីយ៉ាន់ម៉ា ដែលបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃរបបយោធា បន្ទាប់ពីអតីតសមាជិកបានលាលែងក្នុងសភាពច្របូកច្របល់ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីរដ្ឋប្រហារ។ មេដឹកនាំរដ្ឋប្រហារ និងជាមេយោធាជាន់ខ្ពស់ លោកMin Aung Hlaing បានថ្លែងសុន្ទរកថា នៅក្នុងពិធីស្បថចូលកាន់តំណែង សមាជិកក្រុមប្រឹក្សាថ្មី នៅក្នុងខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២១។

ការបណ្តុះបណ្តាលប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយឯករាជ្យនៅកន្លែងផ្សេងទៀត បានចាប់ផ្តើមឡើងវិញ ហើយភាគច្រើនជុំវិញប្រធានបទសុវត្ថិភាព។ អ្នកសារព័ត៌មានជើងចាស់រូបនេះ និយាយថា អ្នកសារព័ត៌មានត្រូវប្រើពេលដ៏ខ្មៅងងឹតទាំងនេះ ដើម្បីពង្រឹងជំនាញរបស់ខ្លួន ដើម្បីជួសជុលវិជ្ជាជីវៈដែលខូចនេះនៅថ្ងៃណាមួយ ។

លោក​បាន​គូស​បញ្ជាក់​ថា​៖ «​យើង​ត្រូវ​តែ​ខំប្រឹងតាម​លទ្ធភាព​ដែល​យើង​អាច​ធ្វើ​បាន ព្រោះ​យើង​ត្រូវ​បណ្តុះបណ្តាល​ អ្នក​ដែល​ចង់​ធ្វើ​ជា​អ្នក​សារព័ត៌មាន​ទៅ​ថ្ងៃ​អនាគត​»​។

ចំនួនអ្នកកាសែតក្នុងប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា ត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណថាមានដល់ទៅ ៦០០០ នាក់ នាក់ មុនពេលរដ្ឋប្រហារ ប៉ុន្តែតួលេខនេះ គឺប្រាកដណាស់មានចំនួនតិចជាង នាពេលសព្វថ្ងៃនេះ។

សំណួរដែលធ្វើឱ្យមិនស្រណុកចិត្ត

ទន្ទឹមនឹងនោះ អ្នកសារព័ត៌មានកំពុងប្រឈមមុខនឹងសំណួរដែលពិបាក និងមិនស្រណុកចិត្តមួយចំនួន អំពីរបៀបដែលពួកគេយល់ឃើញ និងរស់នៅ ចំពោះសារព័ត៌មានក្នុងពេលមានវិបត្តិមួយ ដែលពួកគេមិនអាចព្រងើយកន្តើយបាន។

​អ្នក​យក​ព័ត៌មាន​ទូរទស្សន៍ ​វ័យ​៣០​ឆ្នាំ ម្នាក់បាននិយាយថា៖ “ពេលរដ្ឋប្រហារចាប់ផ្តើមដំបូង ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ក្រៀមក្រំ​ចំពោះ​ភាព​អមនុស្សធម៌​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ ​ពេល​រាយការណ៍អំពីបាតុកម្ម​។ ខ្ញុំយំជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយមានអារម្មណ៍ថាខុសឆ្គង។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ទៅ​តំបន់EAOs (អង្គការ​ប្រដាប់​អាវុធ​ជនជាតិ​ភាគតិច)”។ នាងទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាលជាមួយកងកម្លាំងការពារប្រជាជន (PDFs) ជាកងកម្លាំងតស៊ូ ដែលកំពុងការពារសហគមន៍របស់ពួកគេ និងចាប់ផ្តើមការវាយប្រហារមកលើយោធា។

អ្នកផ្សេងទៀតមានចម្ងល់ អំពីរបៀបដែលពួកគេអាចធ្វើជាអ្នកព័ត៌មានផង ជាពលរដ្ឋផង និងជាខ្លួនឯងផង ដែលធ្វើការដើម្បីលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ ទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយ បើទោះបីវាជាមិនល្អឥតខ្ចោះក៏ដោយ។ មនុស្សមួយចំនួនទៀត បានកាត់សេចក្តីចំពោះគុណតម្លៃព័ត៌មានដូចជា ‘មិនលំអៀង’ ឬ ‘អព្យាក្រឹត’ ថាជាសកម្មភាពទន់ខ្សោយ ដើម្បីទប់ទល់នឹងការគ្រប់គ្រងរបស់យោធា ខណៈដែលអ្នកផ្សេងទៀតជឿថា ពួកគេអាចរក្សាអត្តសញ្ញាណប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយដែលមានជំនាញវិជ្ជាជីវៈរបស់ពួកគេ និងប្រឆាំងយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ចំពោះរបបយោធាបាន។

អ្នករាយការណ៍ព័ត៌មានម្នាក់ ដែលមានបទពិសោធជាង១២ឆ្នាំ បានលើកឡើងថា៖ “ខ្ញុំ​មិន​ចង់​​បាន​ការ​អត្ថាធិប្បាយ​ពី​ភាគី​យោធា និង​ធ្វើព័ត៌មាន​សម្រាប់ ‘ភាព​មិន​លម្អៀង’ ទេ។ មាន​ការ​ពិត​តែ​មួយ​គត់​ ចំពោះ​រដ្ឋ​ប្រហារនោះ។ ពួកគេជាឃាតក។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​រាយការណ៍នូវ​អ្វី​ដែលពិតជាបាន​កើត​ឡើង ​ដោយ​មិន​បាច់​សួរ​ពួកគេ​អ្វី​ឡើយ ហើយ​ពួកគេ​មិន​ដែល​និយាយ​ការពិត​ឡើយ»។

“ខ្ញុំ​ឲ្យ​តម្លៃ​មនុស្សធម៌​ជា​ជាង​វិជ្ជាជីវៈ”។

ប៉ុន្តែអតីតអ្នកកាសែតម្នាក់ ដែលបានចាកចេញពីអាជីពរបស់ខ្លួនបន្ទាប់ពីរដ្ឋប្រហារ ដើម្បីស្វែងរកប្រាក់ចំណូលដែលអាចពឹងផ្អែកបានច្រើនជាង បាននិយាយថា “ខ្ញុំមិនអាចរស់នៅដោយពឹងផ្អែកលើវិជ្ជាជីវៈមួយនេះទេ (ឥឡូវនេះ) ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចសរសេរព័ត៌មានរបស់ខ្ញុំប្រកបដោយវិជ្ជាជីវៈបាន” ។

មិនថា តាមរយៈការមើលតាមការរស់រានមានជីវិត ជីវភាពរស់នៅ ឬវិជ្ជាជីវៈនោះទេ សារព័ត៌មាននឹងបន្តក្លាយជាចំការមីន ក្នុងការស្ទង់មើលទិសដៅ នៅក្នុងប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ាដែលកំពុងមានបញ្ហា។ នោះគឺជាទីដែលព័ត៌មានគឺជាអាវុធ ប្រៀបដូចកាំភ្លើងដែរ។ 

ប៉ុន្តែសូម្បីតែនៅក្នុងបរិយាកាសដ៏ប្រឈមនេះ មនុស្សជាច្រើនកំពុងសម្លឹងមើលពេលវេលាដ៏ល្អប្រសើរនាពេលអនាគត។ សម្រាប់ពួកគេ ផ្តោតលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយឯករាជ្យនៅក្នុងលំហអនឡាញ – ដែលមនុស្សជាច្រើនអាចបន្តផ្សព្វផ្សាយបន្ទាប់ពីអាជ្ញាប័ណ្ណរបស់ពួកគេត្រូវបានដកហូត ហើយសារព័ត៌មានថ្មីជាច្រើនបានកើតឡើង ចាប់តាំងពីរដ្ឋប្រហារ។ នោះគឺជាមូលដ្ឋានសម្រាប់កសាងវិជ្ជាជីវៈដែលខូចឡើងវិញ។

អ្នក​កាសែត​ស្រី​ម្នាក់​បាន​និយាយ​ថា៖ «ទោះ​បី​ជា​ខ្ញុំ​ប្រឈម​មុខ​នឹង​បញ្ហា​ជា​ច្រើន​នៅ​ពេល​នេះក៏ដោយ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​ខ្ញុំ​នឹង​ក្លាយ​ជា​អ្នក​កាសែត​ម្ដង​ទៀត»។

រាយការណ៍បន្ថែមដោយ Johanna Son

ប្រែសម្រួលដោយ នូវ ពៅលក្ខិណា

Leave a Comment

© 2022 Reporting ASEAN – Voices and views from within Southeast Asia. All Rights Reserved.

Scroll to top